herfstbladeren met eikels

Superfood voor het oprapen

Van de week las ik dat eikels en beukennootjes voor meer dan 50% uit olie en zetmeel bestaan. Dat klinkt behoorlijk voedzaam en gezond en ik vroeg me dan ook meteen af waarom wij die eigenlijk niet eten? We zouden dan ook zomaar prachtige oude voedselbossen in Nederland hebben, bedacht ik me.

Even googelen dan maar. En daar bleek dat er alleen marginaal iets met deze rijke voedselbron gebeurt. Een pionier heeft in Twente heeft subsidie gekregen voor een heuse eikelboerderij. Zijn eikelmeel blijkt glutenvrij, is voedzamer dan volkorenmeel en zou prima geschikt zijn om er brood, pannenkoeken, muffins en koekjes mee te maken. Dat klinkt niet slecht toch? Als struinende op het internet ontdek ik ook de geneeskrachtige werking. Zo zetten indianen er bijvoorbeeld eikeltjeskoffie van.

Nu ik er over nadenk komen er ook herinneringen aan vroeger naar boven. Als kind dat opgroeide aan de rand van de Veluwezoom, togen wij in het najaar met lege vuilniszakken het bos in. We raapten eikels en beukennootjes om te verkopen. Volgens mij werden opgekocht door natuurbeheerders om het wild bij te voeren in strenge winters. Het overschot ging waarschijnlijk naar boeren om varkens mee te voeren. Of werd er zelfs mee gejaagd?

Maar het goedje is niet zomaar te consumeren. Als je er zelf mee aan de slag gaat vergt het wel even wat werk en geduld. Het looizuur irriteert de darmen namelijk, dus dat moet er eerst uitgeweekt worden. Dat kan met water of door ze te malen, lees ik. En dan kun je er van alles mee maken. Op Groene Avonturen vind je er van alles over.

De eikel is trouwens arm aan vetten en rijk aan koolhydraten en bevat vooral onverzadigde vetten. Eigenlijk is het gewoon een Superfood die voor het oprapen ligt.



Nieuwsbrief

Meld je aan voor de nieuwsbrief van Wandelen Werkt en ontvang gratis de mindfulnessoefening “De Boom”. Deze geeft je al direct inspiratie en kracht.